Сегодня играла я бабу-Ягу, А завтра Снегурку сыграть я могу. Актриса
С малышами я вожусь, С ними провожу все дни. Никогда я не сержусь На проделки ребятни. С ними я хожу гулять, Их укладываю спать. И, конечно же, люблю Я профессию свою. Воспитатель
Разгребает снег лопатой, Подметает двор метлой. Догадались ли, ребята, Кто следит за чистотой. Дворник
Если вьется пламя, Дым валит столбом, «Ноль-один» мы наберём, Его на помощь позовём. Пожарный
Складывает цифры, Цифры вычитает. Доходы и расходы В отчёте представляет. Здесь доход, а здесь расход.
-- Хотел бы ты дружить с героем произведения? -- Как бы ты поступил, если бы оказался на его месте? -- Как ты думаешь, правильно ли вёл себя герой, и почему он поступил так, а не иначе? -- Что способствовало или что вынудило героя прийти именно к такому решению, выбрать именно такой вариант поведения? -- Что тебе нравится в герое, в его манерах, в его особенностях поведения? -- Что тебе не нравится в герое? -- Тебе нравится его отношение к людям? -- А ты бы мог мне помочь понять, чем вызвано такое отношение к герою? -- Что бы ты мог посоветовать герою? -- Хотел бы ты включиться в события, развёртывающиеся в произведении? -- В качестве кого ты хотел бы участвовать в произведении?
Галосныя гукі пасля цвёрдых зычных. Іх абазначэнне на пісьме
Надвячорак
Сонца з вершалінкі маладзенькай бярозкі моўчкі дало нырца ў рэчку. Месячык аж збялеў ад хвалявання: утопіцца! Вецер у злосці затрос бярозку: чаму не затрымала сонейка? Неба на захадзе нібы ад сораму пачырванела. Пачынала вечарэць. (35) А. Бадак
Хто пасадзіў дубкі?
За рэчкай раслі адны елкі. Але потым сярод іх з’явіліся дубкі. Яшчэ зусім маленькія. Усяго толькі тры лісцікі тырчаць з зямлі. Дубы адсюль растуць далёка. Хто пасадзіў іх тут? Сойка на зіму схавае жолуд. А вясной жолуд прарасце. (42) Паводле Г.Снегірова
Шэрыя курапаткі спяць зімой у снезе. З палявання я вяртаўся на захадзе сонца. Ішоў полем. Вечарэла. Мароз шчыпаў за вушы. Раптам убачыў на снезе чорныя плямы. Гэта былі курапаткі. Падышоў паціху бліжэй. Птушкі лапкамі хутка разграбалі снег і апускаліся ўніз. Вось адна ўжо знікла з вачэй. За ёй другая, трэцяя. Быццам патанулі. Так пад снегам схавалася ўся чародка. Зімовымі начамі трашчыць мароз, свішча мяцеліца. Але настане ранак. Курапаткі вылезуць з-пад снегу і пабягуць у хмызняк карміцца. (78) Р. Ігнаценка
Паводле летапісу і мясцовых паданняў, Тураў атрымаў сваю назву ад нейкага князя Тура, які нібыта заснаваў горад у дзевятым стагоддзі.
Гэта паселішча дрыгавічоў, як мяркуюць вучоныя, існавала задоўга да княжання Тура. Магчыма, яно мела тады якую-небудзь іншую назву. Пазней тут была насыпана штучная гара, а на ёй пабудаваны вялікі і добра ўмацаваны абарончымі прыстасаваннямі зáмак. Новы горад пачалі называць Туравам, па імені мясцовага князя.
Май вабіць нас квеценню вішань, каштанаў і яблынь, духмянасцю бэзу і белапенных кустоў язміну, і мы амаль не заўважаем больш сціплых кветак чэрвеня. Але ўсё зялёнае найзелянейшае менавіта ў чэрвені, калі бузіна працягвае нам паўдзённы свой водар на белых пялёстках-талерачках, што з цягам часу напаўняюцца сінявата-чорнымі ягадамі.
Аддаляючыся ад нас па часе, асоба Францішка Багушэвіча набывае ўсё большы маштаб і асаблівую веліч. Паэт вылучаецца не толькі мужнасцю і духоўнай цэласнасцю, але і ўсведамленнем сваёй беларускасці, праналежнасці да роднага слова, якое стала сэнсам яго жыцця і творчасці.
Юрыст па адукацыі, ён вельмі добра бачыў бяспраўе і безабароннасць чалавека і народа перад палітычным уціскам і нацыянальным прыніжэннем. «не надта свабодна ў тэтай свабодзе», - так адным паэтычным радком пісьменнік выказаў разуменне гістарычнай драмы беларускага народа.